The art of noticing

Picture of Αναστασία Τσιανοπούλου

Αναστασία Τσιανοπούλου

Μου αρέσει να σχεδιάζω όπως μου αρέσει να γράφω πρωτότυπα κείμενα. Και αυτό απαιτεί εκ μέρους μου την παρατήρηση του κόσμου στον οποίο ζω. Κάποιοι θα το ονόμαζαν τέχνη, άλλοι θα το ονόμαζαν ικανότητα, ενώ κάποιοι άλλοι απλώς καθημερινή οπτική. “The art of noticing“, λοιπόν, ή αλλιώς “η τέχνη της παρατηρητικότητας”. Πρόκειται, άραγε, για μια απλή συνήθεια ή για την ανάγκη των ανθρώπων για μία περισσότερο διεισδυτική ματιά στον κόσμο;

Το 2023 είδαμε μια πληθώρα γεγονότων να συμβαίνουν, νέες ανατρεπτικές τάσεις να προκύπτουν, ιδέες να εκκολάπτονται, ιδεολογίες να εξελίσσονται και ανθρώπους να ωριμάζουν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίστηκε και η έννοια του the art of noticing. Ενδεχομένως να πρόκειται για μια φράση την ουσία της οποίας ο καθένας έχει φανταστεί , ίσως και να έχει ονοματίσει μια κατάσταση με παρόμοιο τρόπο. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι η ανάδυση της έννοιας στον έξω κόσμο. Όταν, λοιπόν, ο άνθρωπος έφτασε στο peak της χαοτικής καθημερινότητας του και άρχισε να δυσκολεύεται να απολαύσει εμπειρίες ή απλώς να “ζήσει” το τώρα, στράφηκε σε αυτόν τον τρόπο ζωής και εισήχθη σε μια νέα εποχή.

The art of noticing

Η “τέχνη της παρατηρητικότητας” αφορά, με λίγα λόγια, την μελέτη και την κατανόηση του κόσμου και των λεπτομερειών του σε κάθε πιθανή πτυχή της ζωής. Καθώς κάνεις τη βόλτα σου και, σε αντίθεση με τις άλλες φορές που προσπερνάς βιαστικά το κοντινότερό σου πάρκο, τώρα θα προσέξεις τις νευρικές κινήσεις του αργοπορημένου υπαλλήλου, το παιχνίδι που κρατάει στα χέρια του το παιδί, την γάτα που τεντώνει νυσταγμένη τις πατούσες της και το τοπίο που σκιτσάρει η κοπέλα στο παγκάκι. Το να συνειδητοποιείς, με λίγα λόγια, την ομορφιά σε καθετί γύρω σου και την απλότητα που το κάνει μοναδικό και τέλειο. Είναι το αίσθημα της πληρότητας που σου χτυπάει την πόρτα και ξαφνικά μπροστά σου ξετυλίγεται ένας κόσμος ιστοριών.

Μου αρέσει να σχεδιάζω όπως μου αρέσει να γράφω πρωτότυπα κείμενα. Και αυτό απαιτεί εκ μέρους μου την παρατήρηση του κόσμου στον οποίο ζω. Κάποιοι θα το ονόμαζαν τέχνη, άλλοι θα το ονόμαζαν ικανότητα, ενώ κάποιοι άλλοι απλώς καθημερινή οπτική. "The art of noticing", λοιπόν, ή αλλιώς "η τέχνη της παρατηρητικότητας". Πρόκειται, άραγε, για μια απλή συνήθεια ή για την ανάγκη των ανθρώπων για μία περισσότερο διεισδυτική ματιά στον κόσμο;

Η φωτογραφία, ειδικά, θεωρείται ένα τέτοιο μέσο παρατήρησης και αποτύπωσης των γεγονότων. Υπάρχει εξάλλου η πεποίθηση ότι όταν φωτογραφίζεις κάτι το κρατάς ζωντανό. Ένα άλλο σκεπτικό θα παρουσίαζε την φωτογραφία ως αντανάκλαση της ψυχοσύνθεσης μας στον φακό. Αυτό που παρατηρείς, το φωτογραφίζεις και μέσω αυτού αναδημιουργείς και αναβιώνεις μια στιγμή. Το φωτογραφικό κλικ, θα ισχυριζόταν κανείς, πως παγώνει τον χρόνο και κλειδώνει μια στιγμή του όσο αυθόρμητη και αν είναι.

The art of noticing ή αλλιώς η τέχνη της ζωής έγκειται στο μοναδικό και ανεπανάληπτο της στιγμής. Στην ομορφιά που διέπει το περιβάλλον και μας ξεκουράζει από την πολυπλοκότητα της καθημερινότητας. Στην γοητεία των ευχάριστων στιγμών που επιμηκύνεις με το απλά να τους δίνεις σημασία. Σε μία έννοια, εν ολίγοις, από καιρό ξεχασμένη για τους ανθρώπους. Μήπως να επαναπροσδιορίσεις; Μήπως να αφήσεις τη ματιά και τη σκέψη σου να πλανηθούν γύρω σου; Στην τελική, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι έχουμε πολλά πράγματα για να είμαστε ευγνώμονες κάθε μέρα. Ίσως αυτή είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι είμαστε ζωντανοί.

Διάβασε επίσης!

Ψήφισε το καλύτερο άρθρο για το μήνα...